Varoluşu özetleyen bir pasaj

“Ağustos’un ikisi…

İstasyona gidip bir bilet alabilir sonra trene atlayıp, başka bir yere gidebilirdim. İçinden geçtiğim tüm şehirleri rayların vızıltısı eşliğinde izleyebilirdim. Bir yerlerde ev tutup, bütçemin yettiğince yaşayabilirdim. Önyargılı bir toplum ve bize biçilen rollerden uzakta. Yeni bir hayata başlayabilirdim. Stajyer dekoratör olabilirdim. Ve bu işe cidden önem verebilirdim.

Belki şansım yaver giderse, yeni insanlarla tanışabilirdim. Konuşacak yeni insanlar. Yeni arkadaşlar. Müdür veya bankacı falan olmak için okula gidebilirdim. Dolgun bir maaş kazanıp, üstüme başıma güzel kıyafetler, pahalı kıyafetler alabilirdim. Tam istediğim tarzda. Belki orada bir kızla tanışırdım. Birbirimizi seveceğimiz bir kızla. Birlikte zaman geçirebilirdik. Sadece ikimiz. Geç saatlere kadar yataktan çıkmadan, sadece birbirimize zaman ayırıp geri kalan her şeyi unutarak anladığımız dilden konuşabilirdik. Belki kavga eder, sonra çözerdik. Konuşur, yola devam ederdik. Deniz kenarına arabamızla gider, kendimize bir ev alıp, çocuk yapardık. Üç ya da dört çocuk. Sevimli, sağlıklı çocuklar. Onları çok severdim. Onlara bir ev ve baba sıcaklığı sağlardım.

Muhtemelen gecenin bir yarısı uyanır seçimlerimi sorgulardım. Zifiri karanlıkta sokakta biraz yürür, geçen arabalara bakar, sokak lambalarında gözlerimi kamaştırır, yapayalnız halimle soğuğu iliklerimde hissederdim. Sonra yatağıma döner, ona sarılır, hem kendimden hem de karanlıklarımdan tiksinirdim. Sonra sisin ardında bir şey görürdüm. Memleketimi özlerdim. Doğduğum yeri, memleketimi. Belki de hiç ayrılmayacağım deniz kıyısındaki şu küçük kasabayı.

Belki hayatımı orada sonlandıracağım.

Belki de benim seçimim budur.

Belki hiçbir yere gitmeyeceğim.

Burada kalacağım. İşte seçimim bu.

Seçimim bu…” *

Bazen yazmaktan üşenirsin, çünkü yazılan bir şeyi okumak, yazmaktan daha yücedir. Sadece okudum…

* 2006 yılı İsveç ve Danimarka ortak yapımı “Elveda Falkenberg” filminden bir pasaj.